«مبارزانِ دورکار»، بفرمایید خیابان‌های تهران! 

مبارزان دورکار؛ این احتمالا عنوان مناسبی باشد برای آنها که از دوردست‌ها بر تهییج مردم و تبدیل اعتراضات به اغتشاش کوشیدند و سپس خود، از دور، واحسرتا سردادند که‌ای کاش ما هم بویم و در خیابان‌ها فریاد سر می‌دادیم.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، اعتراضی بود و برخاست و بلوایی شد و داستان بالاخره به ساحل آرمش نزدیک شده است. در این میان عده‌ای در دور دست حادثه، با دورکاری، به دنبال ریختن هیزم روسیاهی به آتش معرکه بودند و اساسا یکی از مهم‌ترین عوامل ریخته شدن خون اعتراض در خیابان‌های اغتشاش، همان‌ها هستند.

دورکاران، علیه معترضان
در سال‌های متعدد شاهد همین دست برخورد‌های خارج نشینانِ فارغ از حال ملت، در هر مناسبت و به هر بهانه‌ای بوده‌ایم. داستان دورکارانِ معرکه آتش، گنده گویی هایشان، جرمی است نابخشودنی علیه مردم ایران. آنها که کار را به جایی رساندند تا صدای اعتراض بحق جامعه، در بلوای آتش و اغتشاش و خون، گیر کند و به نوعی علیه خواسته‌های مردم برآمدند.
آنهایی که خود، وقتی شرایط داخل را برنتابیده و حتی نماندند برای چیزیکه می‌خواهند کاری بکنند و یا هزینه‌ای بدهند، حالا در چنین مناسبت هایی، خون شهروندان معترض داخل نشین را، هزینه می‌کنند؛ بسیاری از آنها که شب از دیسکو‌ها و کافه‌های شبانه دوردست برمی گشتند، دو خط پیامک هم برای شبکه‌های معاند می‌فرستادند و یا یک جمله حسرت آمیز در باب براندازی می‌گفتند که کاش ما هم بودیم و با شما در خیابان‌های شهر شعار می‌دادیم.

بلیت آماده است، بفرمایید تهران
 افشین، دانشجوی علوم اجتماعی که این کلیپ‌ها را زیاد دیده می‌گوید: اگر واقعا آنها دنبال اقدامی هستند، ما از طرف مردم، حاضریم برایشان هواپیما و بلیت فراهم کنیم و تا فرودگاه هم به استبقالشان می‌رویم تا ببینیم چند نفرشان حاضرند به آنچه می‌گویند عمل کنند. افشین می‌گوید: چطور می‌شود در حالی که مستی شبانه شان به پایان نرسیده، مردم را به خیابان دعوت کنند و آرزوی مبارزه در تهران را سر دهند. او که خود نسبت به شرایط معیشتی معترض است، می‌گوید:، اما همین‌ها از همان دور‌ها کاری کردند که صدای اعتراض ما را با انواع صدا‌های ناهنجار بیامیزند و کار را خراب کنند. در واقع آنها علیه معترضان، قیام کردند؛ و الا هیچ گاه جرات آمدن به کوچه و خیابان‌های تهران را ندارند. اگر واقعا حتی فقط جرات حرف زدن داشتند، نمی‌رفتند از ان دور‌ها فریاد بزنند که لنگش کن.

وطن پرستان، دوست ندارند ساکن وطن باشند!
امیر رضا ۲۰ ساله و دوست افشین نیز می‌گوید: برای خود من سئوال بود، آن آقایی که فرزندانش حتی به فرض پادشاهی پدر، حاضر نیستند به ایران بیایند، چطور رویش می‌شود خود را مبارز وطن پرست بنامد؟ آنها حتی ایرانی هم که در اختیار خودشان باشد، نمی‌پسندد، اما در عین حال فریاد وطن پرستی می‌دهند. 

به گفته او، این حرف‌ها فقط برای فضای مجازی است و فقط از دور خوش است. اگر حاضرند در خیابان‌های تهران بیاند و شعار دهند، چرا نمی‌آیند؟ یعنی از آن همه، چند نفر نبودند که بیایند و به عنوان یک مبارز، از دل تهران فیلم بگیرند و نشان بدهند د که از خارج و برای خاطر مردم، پی کاری آمده‌اند؟
حسرت‌های ساختگی از شبانه‌های مست. از خیابان‌های پاریس و ونکوور و لندن فرمان آتش سر می‌داند و واحسرتا می‌گفتند که چرا نیستند. آنها فقط از دور فرمان می‌دهند و از قهرمانان بزرگ تخیلات خویشند. استادان برجسته آواز خوانی‌اند در حمام‌های تنگ خانه‌ای که صدایش به هیچ جایی نرسد و آوار‌های گوش خراش، هیچ گوشی را نیازارد.
امیررضا ادامه می‌دهد: به قول افشین، حتی بلیت آمدن به تهران و تدارک شرایط هم برای این چنین افرادی باشد، آنها هیچگاه نه تمایلی به چنین حضوری خواهند داشت و نه جراتی. آنها تنها کاری که در برابر مشکلات می‌دانند، گریز از مشکل و رفتن به جایی دیگر است تا مبادا خط اتوی لباسشان آسیب ببینند. بعدش هم کاری می‌کنند که صدای معترض و منتقد را هم تبدیل به اغتشاش کنند و نهایتا بر مردم معترض هم، ستم می‌کنند.

مسئولان بشنوند

 حال، کشور به آرامش رسیده و این آرامش و این حرف‌ها قرار نیست چیزی از انتظارات ملت را از دولتمردان و حاکمیت کم کند. اتفاقا در برابر آنها که از دور بر فتنه‌ها می‌دمند و بالاتر از آن، در برابر جوانانی همچون امیررضا و افشین و افشین ها، تغییرات جدی در رویکرد‌ها و اصلاح امور، بیش از هر زمان دیگری است. سابقه نشان داده است که از خارجی و خارج نشینان، گشایشی برای ملت نیست و اساسا آنها حال ملت ایران را هیچ گاه خوب نمی‌خواهند. از همین جا باید تدبیر کرد و از همین جا باید حرف‌های مردم را شنید.